Home Loopografie Spartathlon Sakura-Michi Links Contact Foto's  
 

Een van de laatste der Mohikanen!


Leo´kruiste’ mijn pad voor het eerst in 2000. Het was tijdens de 50-km loop op het autocircuit te Zolder.

Ik had nog nooit eerder over hem gehoord, kende hem dus uiteraard niet, maar het lopende ultravolkje deed er een warme oproep voor hem. De langharige Antwerpse facteur, Patrick Kloek, was de initiatiefnemer.

Wij handtekenden er een ansichtkaart als steunbetuiging voor een spoedig en geheel herstel…

Leo was namelijk, tijdens het rangeren van 2 treinstellen in de Antwerpse haven, een paar meters lager gevallen en lag toen zwaar gekwetst in een ziekenhuis. Alles wat kon breken was gebroken naar het scheen, een half mirakel heette het dat hij nog leefde… en een heel als hij terug ’ de oude’ werd !

…En hij werd terug ’de oude’…

Vanaf toen heb ik weet van ene Leo Van Tichelen.

De volgende jaren vond ik vaak zijn naam in ultra-uitslagen, meer niet.

Het afgelopen jaar had ik, door omstandigheden, vaak in rechtstreekse confrontatie, met hem te doen.

De eerste, bizarre ontmoeting was in de nacht, tijdens de ’ nacht van Vlaanderen´, ergens ´te velde´, tussen kilometer 85 en kilometer 90. Ik sukkelde al een aantal kilometers met coördinatieproblemen en het lopen verliep erg moeizaam. Met 3 kwamen ze, ze passeerde me…. ’’“Hier se, nog ne Leo““… ah, dat was dus Leo Van Tichelen. Als een trein rolden ze over me heen. Hij zou me nog 25 minuten aan de broek smeren en als 15de finishen, 6 plaatsen voor me!

Toen ik Jos Cleemput mailde om raad ivm de spartathlon, verwees hij me door naar Leo Van Tichelen ’ mister Spartathlon’ wordt in het Belgisch (internationaal) ultrawereldje genoemd, zo luidde zijn melding.

30 juli 2005, ik legde echter mijn oor te luisteren bij mijn goede maat Edwin Lenaerts. Ook een Griekse halfgod met Spartathlontrofee. Met Leo had hij al een paar keer rechtstreeks te doen gehad. Naar aanleiding van ’Sakura-michi ‘, de 250 km loop van de kersenbloesems, het Japanse alternatief voor de Griekse Spartathlon, waar beiden in april laatstleden hadden moeten opgeven, had Edwin niet de beste herinneringen aan Leo overgehouden. Een zogenaamde ’destructieve tactiek ’lag aan de basis van het dispuut. Andere ultralopers beaamden me een gelijkaardige wrevel tov Leo, ik nam objectief, onbewust en onwillekeurig akte hiervan.

Op het Europees kampioenschap begin september in Winschoten liep ik na de inschrijving en het ophalen van de loopnummers Polleke Beckers tegen het lijf, Leo vertoefde in zijn gezelschap. Paul had me reeds gouden tips gegeven voor de nakende Spartathlonavontuur en nu lichtte hij dat nogmaals uitgebreid toe.

Het oponthoud werkte blijkbaar op Leo ’s zenuwen die aanmaande ’voort maken’…

’s Anderdaags, aan 83 km moedigde Leo me aan en reikte me cola aan… Hij was eerder, na 50 km, uitgestapt, kwestie van niet al te diep te gaan en zich alzo te sparen voor zijn 13de Spartathlon!

Woensdag 28 september, Athene, londenhotel, Leo is op de afspraak van de grote confrontatie!

Drie vaste begeleiders vormen zijn entourage. Leo kwam over als een waterval. Hij was een ’oude rot’ in dit kader en herkende menig tegenstrever. Hij kende alle knepen van dit vak en toch… dit jaar was de aanpak anders, veel professioneler ’dan in zijn beste jaren’, zo verzekerde hij me.

Dr. Claes was nu zijn raadsman. Leo wou dit jaar absoluut voor de 10de maal finishen!

Eens eindigde hij op een 7de stek, binnen de 30 uur. Had hij toen geweten en gedaan wat hij wist, dan zat er wellicht wel een podiumplaats in.

Op deze 2 voorbereidingsdagen vertelde hij me ronduit zijn hele voorgeschiedenis. Zijn val bij het rangeren tussen 2 treinwagons, het moeizame herstel en zijn ’comeback’op het hoogste niveau en zijn ’geheim’…Hij had een speciale ’beschermengel’, Onze-Lieve-Vrouw!

Al negen keer lukte hem het hier te finishen, dit was zijn dertiende deelname….

Hij had overschot van allerlei ‘gerief’. Had Hij stopte me al de spullen die hij teveel had toe.

Van een doos dorstlesser, over energiepoeder tot een drinkbus en 24 plastiekzakjes ’leppin’…,het was alsof Sinterklaas bij me passeerde. Mijn organisatie werd plots concreter en overzichtelijker. Een vast plan verving plots mijn vooraf doordacht geïmproviseerde organisatie.Hij zocht ook mijn gezelschap, hij kende mijn gedrevenheid en mijn ambities. Hij pleitte vurig om ook eens aan te zetten in de Japanse sakura-michi.

Hij vertelde met nadruk en deed erg druk, hij had een oordeel over alles en iedereen. Ik luisterde aandachtig en liet hem betijen.

Op de ochtend van 30 september, 6 uur, zette hij zich naast mij op de bus die ons voerde naar de Acropolis.

Een laatste groepsfoto met 6 Belgen, ’het plaatje’voor zijn archief…Hij nam het zeer ernstig met ’zijn vak’. Het zou zijn laatste keer zijn, zo had hij zijn vrouw beloofd, 10 maal zegevieren is een schoon en rond getal. Dit keer ging het hem nogmaals lukken, hij was er rotsvast van overtuigd…’maar met de Spartathlon weet men nooit !’ getuigde hij met evenveel vastberadenheid.

Onderweg ’wachtte’hij me op, gaf goed bedoelde raad, maande aan tot ’niet treuzelen’toonde de kneepjes in secondenwinst, verbaal en in de praktijk, en gaf commentaar op alles en nog wat.

Hij kende elke strook en wist precies wat komen ging!

Ik had de raad, me niet te laten ’op sleeptouw’ nemen door Leo, gesuggereerd door ’de anderen’, goed in mijn oren geknoopt. Trouwens me latten opjutten pakt bij mij niet.

Toen ik na zowat 60 kilometer last begon te krijgen van een sputterende rechterknie, aarzelde Leo even.

Hij bleef nog een tijdje bij me ’hangen’, reikte me drank aan, ontfermde zich over me en wist me te sussen door te zeggen dat bij avondval de temperatuur zou afkoelen en zo het lopen zou verlichten…Toen namen we afscheid, hij liep’door’!

Aan de eerste grote post, daar waar de begeleiders voor het eerst assistentie mochten bieden, nl. bij ’the ancient wall at the entrance of Hellas Can’ vertrok Leo juist toen ik arriveerde. Alleen onze blikken kruisten elkaar.

Tussen de olijfgaarden van de Pelopponessos, wanneer de zon weliswaar, over haar hoogtepunt heen, nog fel brandde en ik pijnverbijtend wat ritme probeerde te maken en zo met enige regelmaat een loper passeerde, had ik wijselijk mijn pet de klip voor de ogen geslagen en wapperde de luifel in mijn nek…

En plots, na het passeren, een bekende stem die me nariep! ”He, de Leo!“ Ik keek instinctief om, en inderdaad, ik was ’die andere Leo’ gepasseerd zonder het te merken!

Dus ging het niet zo goed met hem, was mijn impulsieve gedachte. Mijn ritme gebood me echter dezelfde pas te vervolgen wijl het ging, Leo bleef achter!

Maar mijn ritme stokte bij tijd en wijlen en de kniepijn verergerde.

Wat ik vermoedde gebeurde, Leo kwam schoorvoetend weer bij mij aansluiten. We liepen een paar honderden meters zij aan zij, zonder woorden, ieder in zijn gedachtewereld verzonken. Toen, bij een afdaling, moest ik hem weer laten gaan…Hij is beetje bij beetje van mij ’weggegleden’ .

Aan km 113 was voor mij het leed geleden en was de Spartathlon anno 2005 definitief voorbij.

In de donkerte langsheen de weg op naar Ancient Nemea, km 124, zagen we Leo nog eens, het wegdek was nat, het regende zachtjes. Ik lag lang uitgestrekt op de achterste bank van mijn zoon’s wagen, we riepen Leo moed toe!

’s Anderdaags rond half elf belandden we in bevoorradingspost nr 59 ’at a small framhouse and a big tree (right)’. Leo vertrok er net, zijn begeleiders waren moe en ze verhaalden dat ook Leo het moeilijk had. Hij was al een paar keren gevallen…’verkeerde keuze van schoeisel’ was wellicht een der oorzaken.

Mijn voorraad-van hem-onderweg kwam nu extra goed van pas! We reden richting Alea en passeerden hem nogmaals voorbij Kamari op de brede, enige verkeersader Tripoli – Sparta. Hij, vechtend tegen regen en wind, maar vooral vechtend tegen zichzelf – dan weer stappend, dan weer lopend – niet aflatend!

Wouter nam een laatste foto, we riepen: “Alle, Leo, volhouden!“ Toen reden we door.

We zagen Leo hier voor het laatst!

Achteraf vernamen we zijn gedwongen opgave.

Op 17 km van het einddoel, Sparta-Leonidas! Verplichtte de medische staf hem te stoppen.

Rugpijnen lieten ’normaal’ functioneren niet meer toe…

In een opgenomen interview voor radio 2 vertelde Leo zijn wedervaren… Ik heb het tot op heden nog niet beluisterd.

Dinsdagavond 30 november.

Ik kijk mijn mailbox na, stuit per toeval op een internetsite ’ultralopen’ en lees…

’In memoriam Leo Van Tichelen’

Ik kreeg een schok door mijn lijf, ik stond perplex…

Ongeloof overviel me, zeg dat het niet waar is!

Wat was Leo overkomen? Ik stond voor een raadsel…

Op vrijdag 25 november 2005 op zijn werk in de Antwerpse haven is een chemische lading ontploft en liet een arbeider het leven, dat hadden we ’s avonds in het algemeen VRT 1 nieuws gehoord…zonder meer.

Leo, woonachtig in Malle, was er technieker voor dat chemische bedrijf…

Het tweede zware werkongeval heeft Leo dus niet overleefd!

Leo was in zijn 51ste levensjaar, hij was een vechter, maar nu heeft hij zich moeten gewonnen geven.

Zijn droom, 10 maal de Spartathlon uitlopen, heeft hij maar van een haar gemist.

Dag op dag 2 maanden na onze laatste confrontatie, op 1 december werd Leo begraven… Ik lag toen op de operatietafel, de sparthatlonknie werd bijgewerkt!

Het ultravolkje zal Leo missen.

Ik onthoud van hem zijn openheid, zijn gulheid en zijn gedrevenheid.

Hij kan zeker zeggen dat hij iets met zijn leven heeft gedaan...

En Onze-Lieve-Vrouw zal zeker goed voor hem zorgen, dat geloofd hij als een rots, en ik met hem.

Leo bedankt voor al het goede dat ik van jou ondervinden mocht.

Ik zal nog vaak aan je denken… vooral in die harde omstandigheden wanneer ’hulp van hierboven’ meer dan welkom is… Ik heb nooit op jou gerekend, toch heb je mij belangloos en spontaan geholpen.

Dat vergeet ik nooit!

Leo + Leo 10 maal de Spartathlon, dat moet kunnen…

Als het God, Onze-Lieve-Vrouw en Leo-van-hierboven belieft maak ik zijn, jouw 10de Spartathlon rond!

Leo, het ga je goed, rust nu in vrede!

Getekend, je ’naam´-’lot’- en bontgenoot voor altijd!

               Een Spartaan

 


Homepagina Beginnen met lopen Kalender Nieuwsbrief Spartathlon 2008 Leo's Hoekje Activiteit